Python jest kolejnym bardzo przyjaznym językiem programowania ogólnego zastosowania. Przechodząc z Pythona na Rubiego, odkryjesz, że do nauczenia jest trochę więcej składni niż w Pythonie.

Podobieństwa

Podobnie jak w Pythonie, w Rubim,...
  • Jest interaktywna konsola (nazwya się irb).
  • Możesz czytać dokumentację z linii poleceń (używając komendy ri zamiast pydoc).
  • Nie ma specjalnych znaków oznaczających koniec linii (poza zwykłym znakiem nowej linii).
  • Tekst zawarty w literałach może zajmować wiele linii, podobnie jak tekst zaznaczony potrójnym cudzysłowem
  • Nawiasy oznaczają listy, klamry oznaczają słowniki (w Rubim słowniki nazywa się “haszami” ang. Hash)
  • Tablice (Array) zachowują się tak samo – dodanie dwóch tablic tworzy jedną długą tablicę, złożenie dwóch tablic np. tak: a3 = [ a1, a2 ] daje tablicę tablic.
  • Obiekty są typowane ściśle i dynamicznie.
  • Wszystko jest obiektem, zmienne są po prostu referencjami do obiektów.
  • Pomimo tego, że wyjątki różnią się słowami kluczowymi, działają bardzo podobnie.
  • Masz dostęp do wbudowanego narzędzai dkoumentującego (rdoc).

Różnice

W odróżnieniu od Pythona, w Rubim,...
  • Stringi są mutowalne (modyfikowalne).
  • Możesz tworzyć stałe.
  • Istnieje kilka narzuconych konwencji (np. nazwy klas zaczynają się z dużej litery, nazwy zmiennych zaczynają się z małej litery).
  • Istnieje tylko jeden rodzaj kontenera list, jest nim tablica (Array), która jest modyfikowalna.
  • Stringi zawarte w podwójnych cudzysłowach umożliwiają składnię parsującą wyrażenia Rubiego, których wynik jest włączany do reszty zawartości stringa i łączenia z oddzielnych fragmentów ( "add " + "strings " + "together") Odpowiednikiem pojedynczych cudzysłowów są pythonowe r'raw strings'
  • Nie ma klas w “starym” i “nowym” stylu, jest tylko jeden rodzaj klas.
  • Nigdy bezpośrednio nie masz dostępu do atrybutów. W Rubim wszystko to wywołania metod.
  • Nawiasy w wywołaniach metod są zazwyczaj opcjonalne.
  • Istnieją słowa kluczowe public, private, protected aby określić zakres dostępu do metod. W Pythonie stosuje się do tego celu umowną konwencję oraz mieszanie nazw. Pythonowym “odpowiednikiem” zakresu protected są metody, których nazwy zaczynają się od znaku podkreślenia. Zaś “odpowiednikiem” zakresu private są metody, których nazwy zaczynają się od dwóch znaków podkreślenia.
  • Zamiast dziedziczenia wielobazowego stosuje się domieszkowanie klas (mixin).
  • Jest true oraz false zamiast True oraz False (oraz nil zamiast None).
  • Kiedy testujesz prawdziwość wyrażenia, tylko false i nil oznaczają nieprawdę. Wszystko inne oznacza prawdę (włączając 0, 0.0 oraz "0").
  • Jest elsif zamiast elif.
  • Jest require zamiast import. Pythonowe import działa inaczej, bo dotyczy modułów a nie tylko samych plików. Rubinowe “require” działa podobnie jak “require_once” z PHP, po prostu załącza plik i nic więcej. Natomiast Pythonowe “import” nie tylko włącza plik ale również a) kompiluje go automatycznie do bytecodu (*.pyc), za drugim razem czytany jest ten skompilowany plik, b) wszystkie klasy w tym pliku są umieszczane w przestrzeni nazw, określonej nazwą tego pliku. Np. import alamakota daje dostęp do wszystkich obiektów poprzez prefiks alamakota.
  • Komentarze umieszcza się nad a nie pod odnoszącym się fragmentem kodu (Pythonowe docstringi umieszcza się pod nazwą metody, poza tym docstringi są integralną częścią każdej klasy czy metody i są dostępne przez metodę __doc__
  • Istnieje wiele skrótów, które pomimo tego że wymagają się nauczenia i zapamiętania, sprawiają, że praca z Rubim jest przyjemna i produktywna.
Pobierz | Dokumentacja | Biblioteki | Społeczność | Wiadomości | O języku Ruby